Karar künyesi
- MAHKEME / DAİRE
- Yargıtay 9. Hukuk Dairesi
- ESAS NUMARASI
- 2010/38293
- KARAR NUMARASI
- 2013/5390
- KARAR TARİHİ
- 12.02.2013
Karar incelemesi
Uyuşmazlık ve istem
Davacı çalışan, amiri konumunda bulunan müşteri hizmetleri grup müdürünün kendisine iş yerinde psikolojik taciz (mobbing) uyguladığını, bu duruma karşı işverenin gözetme borcunu yerine getirmediğini ve iş sözleşmesinin feshinin temelinde bu taciz vakalarının yattığını iddia ederek tarafına manevi tazminat ödenmesini talep etmiştir. Davalı taraf ise yapılan işlemlerin işin gereği olduğunu savunmuştur. Yerel mahkeme, davacının amiri ile yaşadığı sorunları üst yöneticilerine e-posta yoluyla aktardığı ve iş yerinde çeşitli görevlendirme değişikliklerine tabi tutulduğu gerekçesiyle psikolojik tacize uğradığına kanaat getirmiş; davalı amirin haksız eylemi ile davalı işverenin gözetme borcuna aykırılığından bahisle 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar vermiştir.
Mahkemenin gerekçesi
Temyiz incelemesini yapan Yargıtay Dairesi, yerel mahkemenin mobbing teşhisini hukuka uygun bulmayarak kararı bozmuştur. Kararın gerekçesinde, bir iş yerinde psikolojik tacizden söz edilebilmesi için mevcudiyeti iddia edilen eylem veya tutumların tesadüfi olmaması, belirli bir süreç içinde sistematik, sürekli ve kasıtlı bir nitelik taşıması gerektiği vurgulanmıştır. Dava dosyasına sunulan e-posta yazışmaları ve diğer deliller tek tek incelendiğinde, amir tarafından yazılan iletilerin gayet nezaketli bir dille kaleme alındığı açıkça gözlemlenmiştir. Ayrıca davacıya verilen talimatların ve uygulanan pozisyon değişikliklerinin işyerindeki işin gereği, kurumun ve bankanın normal işleyişi kapsamında ve hatta geçici görevlendirme sınırları içerisinde kaldığı izleniminin doğduğu tespiti yapılmıştır. Bu doğrultuda, işverenin ve amirin meşru yönetim hakkı dahlinde, nezaket kurallarına uyularak ve işin doğası gereği verilen görevlerin kişilik haklarına bir saldırı oluşturmayacağı kabul edilmiş; somut olayda psikolojik tacizin yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden manevi tazminata karar verilmesi bozma sebebi yapılmıştır.
Kararın açıkladığı hukuki ayrım
İş hukukunda psikolojik taciz (mobbing)iddiasının sübut bulması ve işverenin tazminatla sorumlu tutulabilmesi için, uygulanan olumsuz davranışların sırf çalışanı bezdirmek amacıyla sistematik, sürekli ve kasıtlı bir şekilde gerçekleştirilmiş olması şarttır. İşverenin veya amirlerin yönetim hakkına dayanarak, işin ve kurum işleyişinin gerektirdiği sınırlar içinde verdikleri emir ve talimatlar ile görevlendirmeler mobbing olarak nitelendirilemez. Özellikle iletişim kurulurken nezaketli bir dilin tercih edilmiş olması ve yapılan görevlendirmelerin işin doğasına uygun bulunması durumunda kişilik haklarına haksız bir saldırıdan ya da psikolojik tacizden bahsedilemez.
Kararın sonucu
Yargıtay Dairesi, açıklanan hukuki ve fiili gerekçelerle temyiz olunan yerel mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının talep halinde ilgililere iadesine 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar vermiştir.
Temyiz olunan kararın , yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 12.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Bu yayın, 12.02.2013 tarihli kararın kaynak metnine dayanan bir incelemedir. Kararın kesinleştiği veya aynı sonucun başka uyuşmazlıklarda uygulanacağı varsayılmamıştır. Güncel mevzuat ve somut olay ayrıca değerlendirilmelidir.
